چند روز پیش از عزیزی شنیدم که تلویزیون سریال در برابر باد را پخش می‌کند. او از علاقه‌ی چندان من به سریال خبر داشت ولی بی خوبی می‌دانست که سال‌هاست با تلویزیون ملی بیگانه‌ام؛ با اینحال این خبر را داد تا شاید مرا بر سر ذوق زده آورد که فکر می‌کنم موفق شد.

سریال استرالیایی در برابر باد خاطره‌ی عمیقی است از دوران کودکی من هم سن و سالان من تنها نه به جهت بیانه‌ای که علیه خشونت‌ها و بی‌عدالتی‌های دیکتاتوری مذهبی می‌داد و نه به خاطر روایت عاشقانه‌اش از یک داستان واقعی؛ همه آن خاطرات بر می گردد به موسیقی بسیار زیبای متن این سریال. موسیقی‌ای که به بی آلایشی یک چشمه‌ی زلال بود و در ژرفای جان آدمی نفوذ می‌کرد شاید موسیقی آن از خود سریال محبوب‌تر بود.

بیابان را، سراسر، مه گرفته است

چراغ قریه پنهان است

موجی گرم در خون بیابان است

بیابان، خسته

لب بسته

نفس بشکسته

در هذیان گرم عرق می‌ریزیدش آهسته

از هر بند

صدای گوشخراش قاضی دادگاه او را به خودش آورد. نعره‌ی وی گوش هایش را کر کرد و فقط صدای سوتی در ذهنش طنین انداز شد. چهره غیر انسانی قاضی دادگاه دلش را به درد می‌آورد. هیچ نمی شنید و هیچ نمی‌دید. فقط دهان بزرگ وسیاه قاضی را می‌دید که باز و بسته می‌شود و کلمات همچون تیر های آتشین به سمتش پرتاب می‌شوند. هنوز وضعیتش را درک نکرده بود و در باورش نمی‌گنجید که در جایگاه متهمین دادگاه قرار گرفته است. بر موج‌های ذهنش سوار شد و به دور دست‌های کودکیش سفر کرد.