اين بار پس از بازديد از شهر زيباي رامسر، برنامه‌ام را براي بازديد از دهكده زيباي جواهرده كه در ارتفاع 2000 متري در كوههاي رامسر قرار دارد، تغيير دادم. صبح زود پس از طلوع آفتاب عزم دهكده بسيار زيباي جواهرده را نمودم. مسير رسيدن به دهكده نه كمتر از خود دهكده، كه همچون آن زيبا بود. هوا در آغاز مسير صاف و آفتابي بود ولي كم كم به ده كه نزديك مي‌شدم وارد يك توده ابر بزرگ مي‌شدم كه كاملا ده را در خود بلعيده بود. هوا بسيار خنك و مرطوب بود؛ حركت ذرات بخار آب را بر گونه‌ي خود حس مي‌كردم؛ بايد آنجا تجربه كرد؛ ديدن و شنيدن فايده‌اي ندارد.

اما نكته جالبي كه در اين سفر براي من اتفاق افتاد، چيزي كه مرا به نوشتن اين مطلب واداشت، پارچه نوشته‌اي بود كه بالاي يكي از غذاخوري‌هاي بين راهي، در مسير جواهرده، نصب شده بود. صاحب غذاخوري، با يك آب و تاب و غيرتي نوشته بود «چرا دبي، ايران سراي من است». اين جمله عرق سردي را بر تن من نشاند؛ واقعا چرا دبي؟

دبي شهري است بندري كه حتي يك هزارم استعدادهاي جزيره كيش را هم ندارد، چه رسد به سرزمين بزرگ ايران. سرزميني كه در هر موقع از سال اراده كني، جهار فصل را در آن خواهي ديد. سرزميني پر از نعمت و ثروت، غني از جغرافياي تاريخي و طبيعي.

صحبت بيشتر در اين باره دل هر ايراني را به درد مي‌آورد. حاكمان دبي تنها با امن نمودن منطقه و آزاد گذاشتن تجارت، دبي را به منطقه آزاد تجاري خاورميانه تبديل كردند.ساليانه درآمدي كه اين مسئله وارد جيب اماراتي‌ها مي‌كند، نياز آنها را به فروش نفت برطرف مي‌كند، يعني اقتصاد بدون نفت. اين در حالي است كه اولين ساختمان ساده بتني در دبي زماني ساخته شد كه ما داراي بزرگترين سدهاي دو قوسي بتني جهان، كه هنوز هم از پيچيده‌ترين سازه‌هاي مهندسي دنياست، بوديم و چندين دهه از فعاليت كارخانه ذوب‌آهن اصفهان مي‌گذشت. جالب است بدانيم كه بندر چابهار، تنها بندري در خليج فارس، است كه قابليت پهلو گيري كشتي بدون نياز به اسكله را دارد، اما چرا مركز تجاري خليج فارس بايد در دبي كه چندين هزار كيلومتر از آبهاي آزاد دورتر است قرار گيرد نياز به انديشه دارد.
براي ديدن عكسهاي بيشتر به پيوند زير مراجعه كنيد:

http://www.haftorang.com/haft_orang_photo2.htm