سال 2008، سال متفاوتي براي هاليوود بود. بر خلاف سال قبل از آن كه سينماي آمريكا در دستان كارگردانان قديمي و پر قدرت هاليوود بود، 2008 را سينماگران جوان و خوش فكر هاليوود بدست گرفتند. از ميان فيلمهايي كه در سال 2008 ساخته شده بود، فيلمهاي در بروژ، رخداد (ساخته شيامالان، كارگردان بسيار جوان و محبوب من)، 21، به سوي حيات وحش (دومين ساخته شان پن)، كلاورفيلد (مزرعه شبدر)، مورد عجيب بنجامين باتن (آنهم ساخته كارگردان جوان و محبوب من، ديويد فينچر) و تا حدودي ميليونر زاغه نشين، براي من جذاب بودند.

 ولي باز در ميان اين چند فيلم،  كلاورفيلد، فيلمي عجيب و تكان دهنده‌اي براي من بود. در حقيقت، اين فيلم را به عنوان يك فيلم مستند از يك داستان واقعي در ذهن داشتم و هيچگونه تصوري از داستان و ژانر فيلم نداشتم؛ شايد همين علت جذابيت فيلم براي من باشد.  
روايت فيلم كلاورفيلد روايتي است متفاوت از آنچه كه در فيلمهاي ديگر شاهد هستيم. كساني كه فيلم مشهور «پروژه جادوگر بلر» كه ترسناك‌ترين فيلم تاريخ سينما لقب گرفت را ديده باشند، با نحوه روايت اين فيلم بيگانه نيستند. من تصميم ندارم كه  داستان فيلم را روايت كنم و يا حتي ژانر آن را نام ببرم، چرا كه اين فيلم را بايد در بي خبري كامل مشاهده كنيد تا بتوانيد كاملا با شخصيت‌هاي فيلم همزاد پنداري كنيد و اين رمز لذت كامل بردن از فيلم است. فيلم بسيار خوش ساخت است، بازيگري بازيگران گيراست و مهمتر از همه صدا گذاري فيلم است كه به خاطر آن نامزد جشنواره ساترن شد. فيلم موسيقي متن ندارد و در چند جا، كارگردان براي تاكيد بر فضاي فيلم، موسيقي را به طور هوشمندانه وارد فيلم مي‌كند كه گويي از فضاي داستان فيلم پخش مي‌شود. اگرچه فيلم داراي داستاني كليشه‌اي در اين گونه ژانر مي‌باشد ، كه البته انتقادات زيادي را نيز براي آن به همراه داشت ولي، روايت فيلم روايتي نو و انديشمندانه مي‌باشد. توصيف بيشتر فيلم نابجاست، ديدن اين فيلم را به همگان (به جز افراد زير 13 سال) توصيه مي‌كنم. براي كساني كه زياد به ديدن فيلمهاي زبان اصلي علاقه‌اي ندارند نيز مشكلي وجود ندارد، چراكه اين فيلم به طور كامل صدا، تصوير و ميم صورت است.