اگرچه زنده رود آب حيات است   ولي ابقاي ما از اصفهان به

 پس از گذشت بيش از 8 ماه از خشكي زاينده رود سرانجام اين شاهرگ هستي بخش شهر اصفهان دوباره به جريان افتاد و ملتي را غرق در شادي كرد. مدت‌ها بود كه چنين شادي‌اي از شهر ما رخت بربسته بود، اين شادي از ژرفاي درون بود و نه براي زنده‌ باد يا مرده باد شخصي، تنها براي روان شدن آب زندگي در شريان يك شهر؛ شهري كه مدت‌ها غبار غم و ماتم آن را به مرده شهري تبديل كرده بود؛ شهري كه هر روز شاهد دعواهاي زشت و زننده ميان مردمي كه چهره‌شان خسته و خموده از مصايب روزگارشان بود. كافي بود كه در خيابان به شخصي بگويي كه چرا اينگونه مي‌كني و يا در رانندگي جلوي زرنگ بازي كسي را بگيري، آن وقت بود كه اگر آماج مشت و لگد نمي‌گشتي، تمامي آن دشنام‌هايي را كه تا بحال در زندگيت نشنيده بودي، در لحظه‌اي مي‌شنيدي. مردم ديگر مردم نبودند، تنفر شهر را و چركي و سياهي وجود همه را گرفته بود؛ مردم دل‌مرده بودند.

عاقبت دعاهاي همگان كارگر اوفتاد و بخل و خساست از اذهان رخت بربست و دريچه‌هاي ديوآساي سد مهيب زاينده رود گشوده گرديد و آبي كه جلا بخش روح شهروندان اصفهاني بود به منزلگاه خود باز گشت. مگر نه اينست كه خداوند هستي بخش در پس آن همه حكمتش معماي باران را قرار داده و جهان را به وجودش زندگي مي‌بخشد پس چرا اين بشر دو پا با آن همه ادعاهاي سقف فرو ريزش دست خشك بر اين نعمت خداوندي زده و خود را مسئول تنظيم آن دانسته است؛ مگر نه اينست كه همان روز بازگشت آب به شهر، باران بخشش نيز غبار از چهره‌ي شهر شوييد.