جوان نشست و دستي بر مو‌هايش كشيد. به تنه‌ي درختي كه نردباني به آن تكيه كرده بود و چراغي از آن آويخته بود، تكيه داد و پاهايش را بر زمين دراز كرد. اطلس آسمان شب را در مقابلش گشود و نقشه‌هاي آسمان تابستاني را آورد. به تك تك نشانه‌هاي روي نقشه نگاهي انديشمندانه كرد و سپس به بالاي سرش چشمي انداخت. هر چند آسمان هنوز روشنايي اندكي داشت ولي اختران آنچنان درخشان شده بودند كه گويي آسمان قصد چسبيدن به زمين را داشت. جوان لبخندي زد، چراغ بالاي سرش را خاموش نمود چراغ قوه‌ي نور قرمزش را روشن كرد و به سراغ تلسكوپ آماده به كارش رفت. سر تلسكوپ را چرخاند و به سمت نقطه‌اي از آسمان نشانه رفت، لبخندي از خرسندي زد، نشاني بر كاغذ گذاشت و به بالاي سر نگاهي دوباره انداخت. آسمان تاريك تاريك بود. نقش راه شيري رنگ آسمان چشمانش را زد و او را دچار وحشت نمود. تا به حال چنين درخششي نديده بود. تجهيزاتش را آماده كرد تا از اين چشم انداز دست نيافتني براي خود مداركي دست و پا كند. در ذهنش فخري را كه قرار بود به دوستان رصدگرش بفروشد مجسم مي‌كرد. از اينكه همه را انگشت به دهان خواهد نمود احساس غرور و نخوت مي‌نمود. برنامه زمانبدي شده‌ي بي‌اشكالي را مشخص كرد و باز به سرغ تلسكوپش رفت. آسمان تنها از دريچه‌ي تلسكوپش برايش معنا داشت. به هيچ وجه به خستگي چشمش نمي‌انديشيد و همه محو شفافيت بي مثال آسمان گشته بود.

"M13, M8, M7 و اين هم از M57 ..." ناگهان نوری در چشمانش درخشيد که چشم هر جنبنده‌اي به آن نور خيره گشت. جوان آه غرورانه‌اي كشيد و به آسمان نگاهي نو انداخت. مدتي بي‌حركت ماند. گويي چيزي اورا بر زمين ميخ كوب كرد. لبخند از لبانش محو شد و خيره به آسمان ماند. سكوت همه جا را فرا گرفته بود. صداي خراميدن نسيم خنك شبانگاهي در دشت تنها صدايي بود كه به گوش مي‌آمد. كاغذهايي كه در دستش بودند رها شدند و سوار بر جريان ملايم نسيم به دور دست‌هاي دشت سفر كردند. زمان بازايستاد.

بيگاه   شد    بيگاه   شد   خورشيد   اندر   چاه   شد            خيزيد  اي  خوش  طالعان  وقت  طلوع  ماه شد

ساقي  به  سوي  جام  رو  اي   پاسبان  بر  بام  رو              اي  جان  بي آرام رو كان  يار خلوت  خواه  شد

اشكي كه چشم افروختي صبري ‌كه خرمن سوختي           عقلي  كه  راه  آموختي  در  نيمشب  گمراه  شد

جان‌هاي باطن   روشنان  شب  را  بدل روشن  كنان             هندوي  شب  نعره  زنان كان ترك در خرگاه شد

باشد ز بازي‌ هاي  خوش  بيذوق  رود  فرزين  شود              در  سايه‌ي  فرخ  رخي  بيدق  برفت   و شاه  شد

شب  روح ‌ها  واصل  شود  مقصودها حاصل  شود              چون روز روشن دل شود هر كو ز شب آگاه شد

اي روز چون حشري مگر وي شب شب قدري مگر               يا   چون  درخت  موسيي  كو  مظهر   الله   شد

شب   ماه  خرمن  مي ‌كند  اي  روز  زين بر گاو نه                بنگر  كه  راه  كهكشان  از  سنبله  پر  كاه  شد

در چاه  شب  غافل  مشو  در  دلو گردون دست  زن              يوسف  گرفت  آن  دلو را  از چاه سوي جاه شد

در تيره شب چون مصطفا مي‌ رو طلب مي‌كن  صفا             كان  شه  ز  معراج شبي بي مثل و بي اشباه شد

خاموش  شد عالم  به شب تا چست باشي در طلب           زيرا  كه  بانگ  و  عربده  تشويش  خلوتگاه  شد

                                             اي شمس تبريزي كه تو از پرده‌ي شب فارغي

                                             لا شرقي  و لا  غربيي  اكنون  سخن كوتاه  شد