دیگر خسته شده بودم و توانی برای راه رفتن نداشتم. تشنگی بیش از اندازه موجب کندی جریان خون و افزایش عرق کردن بدنم شده بود. نسیم خنکی می وزید، از همان نسیم‌های بهاری که با خود مژده باران را می‌آورند. به مقابلم خیره شدم، هنوز تپه ماهورهای بسیاری در پیش رویم بودند که همگی پر بودند از بوته‌های خار خودرو. لحظه‌ای در خودم ناتوانی را دیدم و از آب کمی که همراه خودم آورده بودم شکایت کردم. هنوز راه زیادی داشتم که به آبادی‌ای که از پیاده رویم را آغاز کرده بودم برسم.