جنگ جهانی دوم هشداری بود بر سرانجام لگام گسیختگی مدرنیسم و مسئله‌ای شد تا اندیشمندان را در راه تکامل نسل بشری به تکاپویی دوباره اندازد.

پس از آزادی انسان غربی از ظلم و جور دستگاه مخوف کلیسا در قرن شانزدهم و بیرون راندن ذرات گندیده‌ی عقاید مذهبی از تار و پود زندگی، خود را با افق‌های گسترده‌ای از دانش و بینش روبرو دید. گویی همچون جریان شدید سیل زده‌ای که بر پشت سدی مهیب جمع گشته بودند، به یکباره آن را شکستند و آن خوره‌ی عجیبی که به جان‌شان افتاده بود و آنان را از راه تکامل مادی و معنوی باز می‌داشت از میان برداشتند. انسان با اصالت وجودی خویش بیش از پیش آشنا گردید و دوباره خود را در مقام اشرف مخلوقات یافت. هنرمندان، دانشمندان، فیلسوفان و همه‌ی روشنفکران آزاد گردیده بودند و خود را دیگر در قید و بندهای سنتی گذشته نمی‌دیدند. رویداد بسیار خوبی بود؛ همه چیز تبدیل شد برای همه‌ی انسان‌ها نه برای اشراف، پادشاهان و اسقف‌ها و پاپ. معنویت انسانی بیشتر رنگ گرفت و به قله‌های اوج خود رسید.

چند روز پیش از عزیزی شنیدم که تلویزیون سریال در برابر باد را پخش می‌کند. او از علاقه‌ی چندان من به سریال خبر داشت ولی بی خوبی می‌دانست که سال‌هاست با تلویزیون ملی بیگانه‌ام؛ با اینحال این خبر را داد تا شاید مرا بر سر ذوق زده آورد که فکر می‌کنم موفق شد.

سریال استرالیایی در برابر باد خاطره‌ی عمیقی است از دوران کودکی من هم سن و سالان من تنها نه به جهت بیانه‌ای که علیه خشونت‌ها و بی‌عدالتی‌های دیکتاتوری مذهبی می‌داد و نه به خاطر روایت عاشقانه‌اش از یک داستان واقعی؛ همه آن خاطرات بر می گردد به موسیقی بسیار زیبای متن این سریال. موسیقی‌ای که به بی آلایشی یک چشمه‌ی زلال بود و در ژرفای جان آدمی نفوذ می‌کرد شاید موسیقی آن از خود سریال محبوب‌تر بود.

بیابان را، سراسر، مه گرفته است

چراغ قریه پنهان است

موجی گرم در خون بیابان است

بیابان، خسته

لب بسته

نفس بشکسته

در هذیان گرم عرق می‌ریزیدش آهسته

از هر بند