اگرچه زنده رود آب حيات است   ولي ابقاي ما از اصفهان به

 پس از گذشت بيش از 8 ماه از خشكي زاينده رود سرانجام اين شاهرگ هستي بخش شهر اصفهان دوباره به جريان افتاد و ملتي را غرق در شادي كرد. مدت‌ها بود كه چنين شادي‌اي از شهر ما رخت بربسته بود، اين شادي از ژرفاي درون بود و نه براي زنده‌ باد يا مرده باد شخصي، تنها براي روان شدن آب زندگي در شريان يك شهر؛ شهري كه مدت‌ها غبار غم و ماتم آن را به مرده شهري تبديل كرده بود؛ شهري كه هر روز شاهد دعواهاي زشت و زننده ميان مردمي كه چهره‌شان خسته و خموده از مصايب روزگارشان بود. كافي بود كه در خيابان به شخصي بگويي كه چرا اينگونه مي‌كني و يا در رانندگي جلوي زرنگ بازي كسي را بگيري، آن وقت بود كه اگر آماج مشت و لگد نمي‌گشتي، تمامي آن دشنام‌هايي را كه تا بحال در زندگيت نشنيده بودي، در لحظه‌اي مي‌شنيدي. مردم ديگر مردم نبودند، تنفر شهر را و چركي و سياهي وجود همه را گرفته بود؛ مردم دل‌مرده بودند.

"كوه‌هاي سر به فلك كشيده‌ي سبز كه سر همگي آنها با پنبه‌ي ابر يريده شده بود؛ بوي نم باران كه از همه جا به مشام مي‌رسيد، هزاران كوه‌ سرسبز وارونه‌اي كه در قطرات آب مانده روي شيشه‌ي ماشين چشمانم را لوچ مي‌كرد و جاده‌ي آيينه‌اي كه به كوه بلند پر درختي، كه بلنداي آن تمام آسمان را پوشانده بود، منتهي مي‌گرديد و ...." همه‌ي اينها تمام آنچيزي بود كه به ناگاه از ذهن من گذشت. زيباترين خاطره‌ي كودكي‌ام كه با شيندن موسيقي‌اي دل انگيز مرا مدتي مشغول خود كرد.

والله كه شهر بي‌تو مرا حبس مي‌شود

زين همرهان سست عناصر دلم گرفت

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او

زين خلق پر شكايت گريان شدم ملول

گويا  ترم  ز  بلبل   اما  ز  رشك  عام

دي شيخ با چراغ همي گشت گرد شهر

گفتند يافت مي‌نشود جسته‌ايم ما