جنگ جهانی دوم هشداری بود بر سرانجام لگام گسیختگی مدرنیسم و مسئله‌ای شد تا اندیشمندان را در راه تکامل نسل بشری به تکاپویی دوباره اندازد.

پس از آزادی انسان غربی از ظلم و جور دستگاه مخوف کلیسا در قرن شانزدهم و بیرون راندن ذرات گندیده‌ی عقاید مذهبی از تار و پود زندگی، خود را با افق‌های گسترده‌ای از دانش و بینش روبرو دید. گویی همچون جریان شدید سیل زده‌ای که بر پشت سدی مهیب جمع گشته بودند، به یکباره آن را شکستند و آن خوره‌ی عجیبی که به جان‌شان افتاده بود و آنان را از راه تکامل مادی و معنوی باز می‌داشت از میان برداشتند. انسان با اصالت وجودی خویش بیش از پیش آشنا گردید و دوباره خود را در مقام اشرف مخلوقات یافت. هنرمندان، دانشمندان، فیلسوفان و همه‌ی روشنفکران آزاد گردیده بودند و خود را دیگر در قید و بندهای سنتی گذشته نمی‌دیدند. رویداد بسیار خوبی بود؛ همه چیز تبدیل شد برای همه‌ی انسان‌ها نه برای اشراف، پادشاهان و اسقف‌ها و پاپ. معنویت انسانی بیشتر رنگ گرفت و به قله‌های اوج خود رسید.